Aleid Truijens
 
HET NIEUWBOUWQUOTUM VAN DE WETHOUDER
 
Ruim voor achten schuifelden ze binnen, bijna allemaal vrouwen, de haren keurig in de krul, sommigen achter hun rollators. Oude mensen zijn altijd op tijd. Gespannen wachtten de Rivierenbuurt-bewoners, kopje koffie op schoot, op het beloofde spektakel: een virtuele presentatie van een gloednieuw appartementencomplex. Er kon spoedig worden ingetekend.
Dat kwam goed uit, want wonen op driehoog zonder lift is maar niks, met zo’n rollator. De stadsdeelwethouder glunderde reeds om alle complimenten die hij zou krijgen. Zijn buurt gf om ouderen.
Goed, er was een kerk voor neergehaald, de Thomas van Aquino-kerk in de Rijnstraat. Geen juweel, maar een markant gebouw uit 1925 met fiere hoektoren, dat zich fraai voegde in het Amsterdamse School-blok. Pogingen van buurtbewoners om het op de Monumentenlijst te krijgen, waren gestrand op de ambitie van de wethouder die zijn nieuwbouwquotum wilde halen. Binnen een paar weken was de kerk een open wond. In de grijparmen van de sloopmachine bungelde het altaar, in schrille roomse kleuren.
Het was niet zomaar een altaar. Het had wat meegemaakt. In de jaren dertig was op dit gewijde meubel, in verblindend wit licht, de Heilige Maagd verschenen. Slechts n ziel van de parochie had Haar mogen aanschouwen: Ida Peerdeman, werkneemster van de Boldoot-fabriek – Maria kiest altijd de nederigsten als medium.
Liefst 56 keer verscheen de Vrouwe aan Ida. Het ging slecht met de wereld, vond Maria, en daar had ze gelijk in. Ida kreeg visioenen van Mussolini, opgehangen aan zijn voeten, de Oder gevuld met bloed en Hitler in zijn Adelaarsnest. Maria toonde haar de plek waar een Kerk Voor Alle Volkeren gebouwd moest worden, een vreemd geheel van torens en koepels - Ida ontwaarde iets dat ze later zou herkennen als een moskee. Op die plaats verrees de Rai, heiligdom van de middenstanders.
De Rivierenbuurt luisterde niet. Tijdens de oorlog werden er 17.000 joden weggevoerd. Ida werd door de Kerk als gekkin beschouwd en onder behandeling gesteld. Duivelsuitdrijving had geen succes; Ida volhardde maar hield voortaan haar mond. Ze vertelde haar verhaal in 1996 aan de journalist Mohamed el-Fers en ging kort daarna dood. Maar haar beschermster zat niet stil. In 2002 verklaarde bisschop Punt van Haarlem Ida officieel tot zieneres. Haar Maria-verschijningen heten nu ‘authentiek en van bovennatuurlijke oorsprong’.
Helaas, die Thomas-kerk sneuvelde, maar het offer leek niet voor niets gebracht. Met grote ogen keken de ouderen naar het gebouw op het scherm. Joekels van kamers, zonnige terrassen, keukens met inbouwapparatuur. Mi! En weet u, vertelde de man van de woningcorporatie enthousiast, ‘wij houden rekening met l uw wensen. Wonen op Maat is ons devies!’ De wethouder knikte blij.
Maar de zaal had wat vraagjes. Als ze ziek werden, bijvoorbeeld, was er dan een verpleegster in het gebouw? Nou nee, sprak een ambtenaar. Als mevrouw behoefte had aan een ‘zorgmoment’ kon dat worden ‘ingekocht’. ‘O’, zei de mevrouw.

Foto Jos Wiersema
restanten van de gesloopte Thomas van Aquinokerk

Een struise dochter, oud-model CPN, stond op. ‘Wat gaat dat mijn moeder kosten?’ vroeg ze dreigend. Eh, dat lag nog wat ingewikkeld, draaide de woningman. Binnenkort zouden op de website de definitieve huren…
‘Wat is dat, een website?’ klonk uit de zaal. ‘Ik heb teletekst!’. Met een zucht kwam de woningman voor de draad met de feiten. In het paradijselijke woonblok, bestemd voor de 10.000 ouderen uit de Rivierenbuurt, zouden 10 woningen komen met een huur rond de 600 euro. Die waren bestemd voor de schrijnendste gevallen, de alleroudsten. Voor de overige 25 appartementen moest gerekend worden op een huur van, lawe zegge… tussen de 900 en 1100 euro.
De zaal viel stil. Desillusie gleed over de gezichten. ‘Dus dit zijn woningen voor bejaarde miljonairs!’ schreeuwde de dochter, nu helemaal op dreef. ‘Welgestelde ouderen moeten k wonen, repliceerde de woningman. De wethouder knikte instemmend: Wonen op Maat.
De bezoeksters hadden hun tasjes gepakt en schuifelden beschaamd naar de uitgang. ‘Bedankt voor de koffie’, zeiden ze nog. ‘En voor de mooie dia’s.’ Het worden drukke tijden voor Maria.

 

Uit de Volkskrant van 4 maart 2006, met dank aan de auteur.

 

lees ook >>

Terug naar de vorige pagina <<

Het nieuwbouwquotum van de wethouder . . . .

Terug naar de vorige pagina <<