Atze, Lida en Renske
foto's: met dank aan Ad en Jannie Edelman
Het is een koude februari middag in 2004; ik sta voor de aula
van Zorgvlied en wacht op een begrafenisstoet. Er worden bloemen, Margrieten, uitgedeeld.
En plotseling begint een koor te zingen. Het is een Chanees koor en het gezang gaat me
door merg en been. Ik vecht tegen tranen om het verdriet over het plotselinge overlijden
van Renske.
Renske is de vrouw van Atze, mijn toenmalige voorzitter van de Taakgroep Vluchtelingen van
de Amsterdamse Raad van Kerken. Atze was een trouw bezoeker in het VU-ziekenhuis, in het
Kennemer Gasthuis in Haarlem en tenslotte in het Revalidatiecentrum aan de Overtoom.
Renske is nooit op bezoek geweest maar was altijd aanwezig.
En in veel van onze gesprekken heeft Afrika centraal gestaan. Atze en Renske hebben
drieëntwintig jaar in Ghana gewoond en gewerkt.
Het is de laatste zaterdag van maart. Ik ben in een klein kerkje in Heerhugowaard en
opnieuw zingt een Ghanees koor. En nu geen last van tranen, wel van ontroering.
Atze heeft een nieuwe levensgezel gevonden en dat is Lida.
Beide zijn inmiddels in de zeventig. Op Valentijnsdag ontving ik de uitnodiging voor deze
huwelijksplechtigheid.
Tijdens de reis door Zuid Afrika koop ik, in Swaziland, een tweetal kaarsen. Eén voor de
oppas van Binky en één voor mezelf. Dat is ook zo’n mooi exemplaar. In het
vliegtuig op weg naar huis besluit ik deze kaars cadeau te geven bij een speciale en
vooral bijzondere gelegenheid.
En dus overhandig ik deze kaars aan de bruid en vertel dat de
kaars in Swaziland is gekocht.
Het bruidspaar is er blij mee en ik eveneens een bijzonder cadeautje te hebben kunnen
overhandigen.
Na afloop praat ik met één van de beide voorgangers. Het gesprek gaat, hoe kan het
anders, over vluchtelingen en de opvang daar door gemeenteleden. En dat gaat het
natuurlijk over Rita Verdonk, etc.
Terug in Amsterdam ga ik bij Erna nog een klein hapje eten. Ik hef het glas op Atze en
Lida en vooral drink ik OP HET LEVEN.
Harro van Zijl
Pasen 2006
Reageer: klik hier
|