De majoor van de Alblasstraat

Hij wil nog wel eens tegen mij mopperen. En dan hoor ik hem geduldig aan. Wel kost mij dat een flink aantal minuten. Ach, hij heeft bij nu eenmaal bij mij veel krediet. Bovendien is hij de eerste bewoner van de Alblasstraat waar ik rond de jaarwisseling 2003-2004 mee kennismaak.

Op oudejaarsdag, 2003, ontvang ik in de Biesboschstraat, een brief van de woningcorperatie dat ik als nummer één geplaatst ben voor een benedenwoning in de Alblasstraat. Ik ben wantrouwig want van nummer negentien naar nummer één opschuiven...
Aangezien de post op oudejaarsdag traditiegetrouw laat is, en kantoren eerder sluiten kan ik die dag niet meer de sleutels ophalen.

Maar ik kan natuurlijk wel even de woning aan de buitenkant gaan bekijken en door het raam naar binnengluren en dat doe ik dan ook een drietal keer. Een oudere heer spreekt mij aan en vraagt of ik soms kandidaat ben voor de woning. En hij blijkt een geschenk uit de hemel. Hij weet zo ongeveer alles van de straat, kent de vorige bewoonster, de boven- en benedenburen. En hij heeft ook een plausibele verklaring voor mijn promotie op de woninglijst. Hij vertelt me dat er veel echtparen zijn komen kijken en voor twee personen is het huisje eigenlijk te klein.

Het wordt een lange jaarwisseling en eindelijk op maandag 5 januari 2004 kan ik op de Stadhouderskade de sleutels gaan ophalen. Stijf van de zenuwen stap ik in de taxi en ook de taxichauffeur blijkt een keer van de negentiende naar de eerste plaats te zijn gepromoveerd.
En met de sleutels in mijn bezit kan ik de woning verkennen en later gaan beginnen aan een nieuw avontuur in de Rivierenbuurt.

En daar woon ik nu dus ruim drie jaar. En dat is allemaal begonnen met de majoor. Rond hoogtijdagen hangt hij als één van de weinigen in de straat de vlag uit. Af en toe vertrekt hij in vol ornaat, uniform en onderscheidingen, naar herdenkingsbijeenkomsten. Immers,hij heeft gevochten in o.a. W.O.II, Indonesië, Korea, etc.

De majoor tobt nu met zijn gezondheid. Hij loopt bij een cardioloog in verband met problemen aan zijn hartkleppen; hij leeft last van trombose en nog zo wat. Ik troost mij met me met de gedachte dat “old soldiers never die, they just fade away”. Dat zal wellicht niet lang meer duren en is de Rivierenbuurt een kleurrijk bewoner armer.


Harro van Zijl

Reageer: klik hier