Woorden uit de Waalstraat

Riant uitzicht op het water

Onlangs vond ik een boek (ik zit uren elke week te zoeken in boeken) over de dichter C.S. Adama van Scheltema. Ik las het door. C.S. was dan nu een vrijwel vergeten dichter, maar in z’n tijd en zelfs nog jaren na z’n dood (1924) was hij heel populair. Ik pakte dan ook z’n Verzamelde Gedichten (1934) uit de boekenkast, bladerde en las. De man schreef niet alleen over zon en lente, maar nadrukkelijk ook over de blije toekomst van de mensheid.

In m’n jonge jeugd had ik verschillende gedichten gehoord, die waren bekleven. Op de radio klonk toen vaak het gedicht, dat begint met:

Het regent –  o wat regent het!
Ik hoor het uit m’n warme bed.

En blij dat die ‘ik’ was met die zingende regen! Als ik nu luister naar de bonken regen die op het dak boven m’n bed storten, hoor ik nog wel dat zingen misschien, maar dan is het een krijgszang, een zang van noodlot.

Ik kijk uit m’n raam. Zal de Waalstraat straks geen straat meer zijn, maar alleen een Waal? En met z’n graaiende vingers aan m’n tweehoog balkon rukken? En zal er, als ik dan wellicht niet meer op dees aard woon, een advertentie worden geplaatst:

Te huur: knusse woning, drie kamers, met riant uitzicht op het water.

?
Ik lees hoe Peter Greenaway, de bekende regisseur, een film maakt met in gedachten dat een deel van ons land over 8 jaar zes meter onder water staat (de hoogte zo ongeveer van m’n balkon). Ik lees handenvol soortgelijke voorspellingen. Nostradamus is daar maar een klein voorspellertje bij geworden. Ik lees hoe de grootste angst van de Nederlander die voor overstromingen is.

En toch zie ik, als ik de TV aanzet, een politieke dame al haar verbale registers openzetten voor haar ideeën over integratie. Wellicht is zulk geredekavel voor straks, als de Randstedelijken met natte voeten op de bergen van Tirol elkaar en de Tirolers op de hurken zullen zitten. Respect voor elkaar. Nuttig als je met je vijftig buren op een houtvlot zit te vluchten. Hypotheekaftrek is ook zo’n aardig item: voor als je huis verdronken is. En de vergrijzing, daar hebben jongeren het graag over, want ze kunnen  zich niet voorstellen dat ze ooit oud zouden zijn. Misschien krijgen ze van de broeikas wel gelijk: hebben ze geen AOW nodig?

De Waalstraat een Waal. De Uiterwaardenstraat heeft zelfs geen plantsoentjes meer als uiterwaarde. De Lekstraat lekt alle kanten op. De Vrijheidslaan geeft het water alle vrijheid. IJsbergen achter de RAI. De Kinderdijk zonder dijk, zonder kinderen.

Iemand zei: je zou aan een alles overlappende Overlevingspartij (Survival!) kunnen denken, zonder compromispraat, maar met wellicht harde juristen en zo, die scherpe maatregelen kunnen genereren om al dat water weg te houden en milieurampen te voorkomen. Adama van Scheltema zou er vast een strijdbaar gedicht over hebben geschreven. Misschien zou hij het werk wel begonnen zijn met de hierboven geciteerde regels over de regen, maar dan anders zijn doorgegaan, heel anders...

Karel N.L. Grazell - Stadsdeeldichter ZuiderAmstel
 

Reageren?: Gastenboek