Het is over met: Woorden uit de Waalstraat
 
Het is een kwart eeuw geleden. M’n vader, ver in de tachtig, kon een woning krijgen die zo’n honderd meter lag van de plaats waar hij met vrouw en kind bijna vijfentwintig jaar had gewoond. Maar hij weigerde,want aan die plek waren voor hem teveel herinneringen verbonden..
Dat kind was ik dus.
Nu is het zover dat ik min of meer in de buurt van zijn leeftijd ben geraakt. En door toeval – maar bestaat toeval wel? – ben ik in soortgelijke omstandigheden terecht gekomen.
Ik had hard een nieuwe woning nodig. De trappen werden voor m’n knieën die mijn leeftijd moeten dragen, te steil. Door de ganse vloer kwam bovendien de rook van benedenbuurs opgestoken Barclays m’n hele huis en m’n toch al wat gevoelige keel bewonen: en huur betalen om m’n laatste gezondheid nogal heftig mee te laten roken, nee.
Die nieuwe woning kwam. Praktisch op dezelfde plek als waar m’n vader een kwart eeuw eerder kon gaan wonen… dus vlak bij m’n intussen allang gesloopte ouderlijke huis.
Heb ik dan geen problemen met die herinneringen?
Het verschil is, denk ik: mijn vader was geen schrijver (hij was volop bèta), ik ben het wèl.
Toen ik een hele tijd geleden stopte met m’n carrière, zeiden collega’s als Hans van Straten, Jan Praas, Simon Vinkenoog tegen me: jij hebt zo’n goed geheugen, ga je herinneringen opschrijven aan de literaire wereld van de laatste halve eeuw.
Nu staan Lucebert, Remco Campert, Gerrit Achterberg, Sartre, Jan Arends, en vele, vele anderen in een lange rij ordners vastgelegd. En ik bleek zoveel plezier te hebben in dat noteren van wat ik allemaal had meegemaakt, dat ik nog veel meer schreef. Karel Appel, Constant, Baschwitz, Van het Reve senior, (naast junior), Albert van Dalsum, Mary Dresselhuis, Viruly, Hein Donner, Ramses Shaffy, de mensen in m’n jeugd, later in de journalistiek, in de reclame, en al die vele anoniemen… Ueberhaupt (eh, overhoofd): mensen, bekend of on, zijn er om je over te verwonderen, er wordt veel meer geleefd, beleefd, dan de mensen vaak zelf weten of denken.
Die lange file van ordners leidde weer tot vele boekjes klein en groot, tot meewerken aan biografieën, en ook tot verhalenverhalenverhalen op bijvoorbeeld deze website, op de site geheugenvanoost, enzovoorts.
En nu is m’n leven eigenlijk van woord geworden, Ik ben van taal (ik praat zelfs wel over het hiernutaals en het hiernataals). Vroeger was er het beeld van het gebeuren, van de herinnering, dat woord moest worden. Nu is het andersom. M’n verleden is alles wat ik heb opgeschreven, met de daaruit voortspruitende beelden van wat gebeurde – het is zo historisch mogelijk gedaan, maar ’t is woord, en wat ik aan gevoelens als schrijver op papier (en scherm) zet, is een beetje verder weg gekomen: ik heb overzicht, het is hanteerbaar, ik heb het deels van me af, AFgeschreven: letterlijk.
Eigenlijk is dat een heel merkwaardige ervaring voor me geworden. Ik sta op schrift. Ik heb een geschiedenis, Ik ben letters en anekdote. Ik ben als het ware geobjectiveerd.


Karel N.L. Grazell
eerste stadsdeeldichter van ZuiderAmstel
en de 3e van Amsterdam

Reageren?: Gastenboek