Hoofdmenu

Beste wandelaar,

Vandaag hebben wij u een kleine bijzonderheid te melden waarbij we ook even stil willen staan, want:

ZUIDELIJKEWANDELWEG.NL IS JARIG

Vandaag, 26 november 2004, is het precies een jaar geleden dat u voor het eerst hebt kunnen inloggen op www.zuidelijkewandelweg. De site is dus jarig en willen we hier even bij stil staan.

• Een terugblik door Paul Gellings:

EEN JAAR ZUIDELIJKE WANDELWEG
Op 21 oktober 2003 kreeg ik een allerhartelijkst mailtje van ene Jos Wiersema, oud-Rivierenbuurter en Zuidfreak tot op het bot. Hij was, zo schreef hij mij, niet zo'n lezer, maar hij had mijn roman Zuidelijke Wandelweg gelezen en daar was hij nou eens buitengewoon enthousiast over. Dat wilde hij me onder dankzegging even vertellen. Bij zijn bericht zat een door hemzelf als jongen gemaakte foto van de Roerstraat in het begin van de jaren zestig die mij zeer aansprak. Immers, ik keek recht op het schoolplein uit mijn prille jeugd.
Ik schreef Jos terug, om hem op mijn beurt te bedanken voor zijn aardige woorden en zijn mooie foto, en ruim een maand later na wat brainstormen was ons digitale Zuid, www.zuidelijkewandelweg.nl , een feit. Een zich op internet steeds weer vernieuwend en caleidoscopisch magazine over allerlei mogelijke aspecten van de Rivierenbuurt. Ik doe even een graai: de oorlog, de wederopbouw, de jaren vijftig/zestig, alle prachtige ornamenten, erkers, trapportalen, grauwe 'airey' flats langs de Kennedylaan, herfstkleuren in Zuid - teveel om op te noemen. Inmiddels is de site een warm thuis geworden voor andere Zuidfreaks die het gastenboek tekenden of het geheel met hun verhalen en foto's van een bijzondere gloed hebben voorzien.
Ook zijn er columnisten aangetreden die middels smeuďge anekdotes en gedachtespinsels keer op keer laten zien dat ons oude dorp nog steeds springlevend is.
Jos Wiersema en ondergetekende zijn goede vrienden geworden, met een gezonde rivaliteit waar het gaat om hun kennis van Amsterdam in het algemeen en van de buurt in het bijzonder. Regelmatig hebben we amicale twistgesprekken over locaties. Jos wist niet dat aan de overkant van de Boerenwetering, bij Zorgvlied, Amstelveen al begon. Ik dacht dat het plein tegenover het Hiltonhotel het August Allebéplein was, wat bij Jos (terecht) weer homerisch gelach ontlokte.
Regelmatig slenteren we samen door de buurt, zoals ik dat vroeger ook wel deed met klasgenoten en vriendjes. Omdat we nu wat groter zijn dan toen, zijn de afstanden kleiner, waar we ons soms over verbazen. Binnen tien minuten loop je van het Victorieplein naar de Volkerakstraat, van het Europaplein naar de Wolkenkrabber. Dat waren destijds, in onze kindertijd, hele expedities. Een ander, belangrijk verschil met het verleden is dat de landjes aan de rand van de stad weg zijn, volgebouwd dus, die spierwitte, opgespoten vlaktes waar je fikkies stookte en gezelschap had van kuifleeuweriken. We kijken er met weemoed op terug en daar staan de drie w's voor zuidelijkewandelweg.nl natuurlijk voor: weemoed, weemoed en nog eens weemoed…
Zo is de sfeer waarin onze wandelingen zich voltrekken en waarin we een dag of een middag Zuid graag afsluiten met een kelkje beerenburg in een schemerig café. Daar koesteren we ons dan in het uitzicht op huizenblokken vol geheimen en herinneringen. Jos, laten we het glas ook nu even heffen! Op een succesvol jaar in ons digitale én ons echte Zuid. En op de jaren voor ons, hopelijk heel vaak in het stroomgebied van straten en pleinen waaraan we zo zijn verslingerd.

• Ter gelegenheid van het 1 jarig bestaan van de website heb ik het gedicht LEKSTRAAT geschreven:

LEKSTRAAT

De tramremise en de witte synagoge gaan,
voor wie er nog aan denkt, nooit samen.
Het zijn heel slechte buren. De een sluit

zijn gordijn, de ander altijd buiten en
voorgoed. Het krijsen in de bocht van
trams overstemt nog steeds het ijl geroep.

Toch is het hier vaak stil en met zichzelf in
harmonie. Dan ziet de tramremise wit en
weerklinkt onhoorbaar het gezang van toen.

Dan tekent zich een glimlach af, in erkers
en in trapportalen. Dan is alles weer voor
geluk bedoeld, zoals vroeger en voorgoed.

PG

• Een terugblik door Jos Wiersema

WEBSITE OVER EEN GEWELDIGE BUURT
Na mijn jeugd en vertrek uit de Rivierenbuurt in 1973 ben ik, samen met m’n partner, uitgevlogen. Eerst een paar jaar in Oost. Daarna naar Alkmaar om vervolgens weer terug te keren naar mijn eigen Mokum.
We hebben een 8-tal jaren gewoond aan de Weesperzijde aan de Amstel nabij de Nieuwe Amstelbrug. Een prachtig pand en oude woning van v.m. politicus Wibaut. We beschikten over de derde en vierde etage en hadden niet alleen een prachtig uitzicht op de Amstel maar ook zagen we de Wolkenkrabber boven de woningen van de Pijp uitsteken. Uitzicht op mijn roots, ik was weer een klein beetje thuis.
Halverwege de 80-er jaren verhuisden we om praktische reden naar de nieuwbouw in Diemen waar we tot op de dag van vandaag wonen. Niet slecht hoor. Diemen woont handig, zeg ik altijd. Maar het HEEFT niets. Althans niet datgene wat ik vind wat een woonwijk zou moeten hebben.
Als motorrijder kan ik me snel en makkelijk door de stad verplaatsen. Op mijn weg naar het werk ging ik steeds vaker even door m’n oude buurtje rijden. Soms wel twee keer per dag. Steeds vaker stopte ik daar en stond alleen maar om me heen te kijken. Als een magneet begon de Rivierenbuurt aan me te trekken en liet me uiteindelijk niet meer los. Wat moet ik hiermee, heb ik me dikwijls afgevraagd. Was ik dan ongelukkig? Nee, niets is minder waar. Een fijn gezin, lieve vrouw, kanjers van kids, een dijk van een schoondochter en dito kleinkind. Maar ik MOEST er iets mee. Weer verhuizen naar Zuid dan? Geen optie. Mijn gezin is hier gelukkig en dat moet zo blijven.
Een website moest het worden. Ik wil deze gevoelens uitdragen en delen met anderen.
Maar het kwam er niet van omdat ik niet genoeg inspiratie had. Wat moet de insteek worden? De rode draad?

In september 2003 kreeg ik de roman Zuidelijke Wandelweg van Paul Gellings in handen. Die moest ik toch maar eens lezen, zei mijn toenmalig buurmeisje Saskia Kalkman uit de Roerstraat, waarmee we al jaren dik bevriend zijn.
De roman las ik tot mijn stomme verbazing in een keer uit en daarna nog enkele malen. Zoals Paul Gellings de buurt omschrijft en zijn hoofdrolspelers tot leven heeft gebracht was voor mij dč inspiratie die ik nodig bleek te hebben.
Via het internet heb ik contact met Paul gezocht en hem van mijn plannen op de hoogte gesteld.
Het uiteindelijke resultaat van de vruchtbare samenwerking met Paul en het voortvloeisel daarvan staat nu al weer een jaar op internet en groeit nog steeds met de dag.
De site is inmiddels uitgegroeid tot meer dan 120 pagina’s en we naderen de 20.000 bezoekers met rasse schreden

Elke dag weer werk ik met plezier en voldoening aan deze website.
Met Paul is een ware vriendschap ontstaan en regelmatig flaneren we in Berlage’s Zuid. Onze gemene deler.

De site is natuurlijk niet alleen door ons toedoen een succes geworden.

Want er bleken meer Zuid Freaks te zijn:
Buurtbewoners Dick Nooy (van de beroemde theaterfamilie) en Harro van Zijl bijvoorbeeld, schrijven columns voor de site. Dick voedt en stimuleert ons elke dag weer.
En wat dacht u van de vele inzendingen door (oud)bewoners met jeugdherinneringen, fijne en frusterende ervaringen maar bovenal sentiment voeren de boventoon in deze verhalen. Prachtig en uniek fotomateriaal wordt door hen aangeleverd en op de website gepubliceerd.
Wie heeft de pasgebouwde Wolkenkrabber wel eens gezien? Het staat op de bijdrage van Bram Mulder die zo'n beetje al zijn memoires op de website heeft achtergelaten. Hij geeft een prachtig sfeerbeeld van het leven voor, tijdens en na de oorlog in de buurt. Zijn inzending is dan ook met stip genoteerd.
Evenals de inzending van Uri Speelman, die als Joods kind moest onderduiken en vluchten uit zijn vertrouwde omgeving.
Lees ook het gastenboek maar eens door, wat een ernome hoeveelheid fijne reacties!!.
Tips en aandachtspunten krijgen we dagelijks en spontaan en vanuit alle hoeken van de wereld aangeleverd.
Er onstonden samenwerkingsverbanden zoals met fotograaf @lphons Nieuwenhuis die ons toestond om zijn prachtige panoramafoto's van de Rivierenbuurt te gebruiken.
Ook Gijs Vorstman was enthousiast over onze website en verleent alle medewerking. Vorstman is beleidsmedewerker Welstand, Monumenten en architectuur Stadsdeel ZuiderAmstel.
De reportages over pleinen in Zuid van Paroolstadswachten, Kees Tamboer en Lodewijk Brunt mochten we publiceren. Ook het staddeel en de gemeente Amsterdam lieten zich niet onbetuigd en plaatsen een link naar onze site.
In het Amsterdams Stadsblad kwam een uitgebreid interview te staan.

Allen hartelijk dank hiervoor. Want ú maakte deze website tot een waar document over een geweldige buurt.

NIEUW OP DE SITE:

• Brandmelder, kabelkast en girobus

Aan het begin van de jaren ‘20 realiseerde de Dienst Publieke Werken een grote hoeveelheid openbare voorzieningen en stadsmeubilair, zowel in de binnenstad als in de nieuwe wijken. Vooral in de Spaarndammerbuurt zijn nog veel overblijfselen van het straatmeubilair in Amsterdamse School-stijl. U kunt het bekijken en lezen op de site.

• Gastcolumnist Dick Nooy

Een van de trouwste bezoekers is Dick Nooy heeft zich nu ook, samen met Harro van Zijl, op het schrijven van columns gestort. Hij heeft twee columns tegelijk ingezonden.

• Nieuwe roll-over foto's

De rubriek HEDEN EN VERLEDEN heeft er een aantal nieuwe roll-ver foto's bijgekregen. Deze foto-animatie's laten goed zien dat het uiterlijk van de buurt weinig veranderingen heeft ondergaan. Zeker het uiterlijk van de Dongeschool is in 70 jaar tijd niet veranderd.

• Markante bewoners, de familie Nooij/Nooy

De laatst toegevoegd rubriek MARKANTE BEWONERS is door Dick Nooy aangevuld met informatie over zijn moeder Beppie Nooy en zijn oma Bep Nooij.
Voorts zijn er inmiddels meer dan 80 beroemdheden die in de buurt wonen of woonden toegevoegd. Hierbij hebben vele website bezoekers een steentje bijgedragen.

• Nieuwe column van Harro

" Een terrasdier ben ik vooral zomers; de rest van het jaar een gewone kroegtijger. In de Maasstraat ken ik ze allemaal, van De Gouwe Gheyt tot en met Café aan de Maas. En ook de terrassen van de Scheldestraat kunnen zomers op mijn belangstelling rekenen.
En dat leidt tot verrassende ontmoetingen; leuke en soms ook trieste verhalen. Zo sprak ik onlangs met iemand in de Maasstraat over schrijven, deze site, WAO-herkeuringen, gehandicapt-zijn, etc."
Lees het verder op de website.

• Drie bijdragen van oud-bewoners

De afgelopen week ontvingen we nog drie nieuwe verhalen van oud-bewoners:
Kees den Dekker kijkt terug naar zijn kinderjaren in de Roerstraat en het straatvoetbal met zijn vriendjes.
Olga Braakensiek, die ook in de Roerstraat heeft gewoond, kan zich nog herinneren dat de straat door de bezetters werd afgezet en hoe de buren uit hun huizen werden gehaald. Olga woont nu al jaren in Amerika.
Noes Nieuwenhuis’s verhaal is aangrijpend en zeker de moeite waard om te lezen.

• Een avond op het Merwedeplein door Darina Nykl

Op vrijdagavond 12 november j.l. werd een presentatie gehouden van het nieuwe boek van Jacqueline van Maarsen "De Erflaters" Deze presentatie werd gehouden op een wel heel speciale plaats namelijk in het voormalige ouderlijk huis van Anne Frank op het Merwedeplein!
Anne Frank-fan, Darina Nykl, was er daar en schreef haar bevindingen in het verhaal “ Een avond op het Merwedeplein ”. Wij mochten het toevoegen aan haar eigen bijdrage op de website.

VAN PAUL GELLINGS:

• Zomer in Zuid

het schrijven aan Zomer in Zuid, het vervolg op Zuidelijke Wandelweg, heeft enige vertraging opgelopen. Momenteel wordt door mij gewerkt aan een andere roman, getiteld De vulkaan en het meisje (gepland voor eind 2005 begin 2006). Voor de liefhebbers van de toon en de sfeer van Zuidelijke Wandelweg is er nu Een vlakte in de stad, een novelle met indrukwekkend fotomateriaal van Harry Pierik, waarin ook wordt voortgeborduurd op Zuidelijke Wandelweg.

• Gedicht: Maandagmorgen in de Bijlmer

In het radioprogramma Met het oog op morgen las John Jansen van Galen einge tijd geleden uit mijn bundel De stem van de herfst het gedicht Maandagmorgen in de Bijlmer voor. Dit onder verwijzing naar zekere grimmige sfeer waarin onze stad op 2 november jl. plotseling werd ondergedompeld.

Maandagmorgen in de Bijlmer

Het is een ochtend om te huilen,
zonder een sprankje voorjaarslicht.
Echtbreuk echoot tussen twee flats.
Zondagavond die niet overgaat.

Het is een ochtend om te huilen.
Rijm druipt van de takken.
Gehavende kristallen in de lucht.
Een tel iets wits voor ogen.

Dan sirenes en in een deken op de stenen
groeit een bloedvlek. Rouwbeklag
zwelt in een autoradio: A crowd
of people stood and stared...

Het blijft een ochtend om te huilen.
Galsteen is het cement van dit moment.
Het uurwerk van de stad staat stil.
Eeuwigheid zonder vrede.

TOT SLOT

Zo, wandelaar, dat was een lang verhaal onzerzijds.
Wij hopen dat we de website nog lange tijd online kunnen houden en dat u er nog veel plezier aan zult beleven.
Schroom niet om ook UW verhaal en foto’s in te zenden.
Neem hiervoor contact op met Jos Wiersema. 

Paul Gellings

Jos Wiersema